14 Mart 2022 Pazartesi

Bir “Na’t-I Şerif”i Bulma Serüveni


 BİR “NA’T-I ŞERİF”İ BULMA SERÜVENİ

İhsan Süreyya Sırma

Serüvenim şöyle olmuştu:

Doktora çalışmalarım için Paris’ten İstanbul’a gelmiştim. Kâh Başbakanlık Arşivinde (o zaman Cağaloğlu’nda kolay bir yerdeydi. Sonradan hangi “akıllı”nın aklına estiyse oradan alıp Sadabad’ın bataklıklarına götürdüler. İnşaallah o nadide vesikalar orada çürümezler), kâh İstanbul kütüphanelerinde “Şeyhülislâmlarım”la ilgili araştırmalar yapıyor, kitap, belge, gazete ne varsa alıyordum. O ara, şimdilerde “hafıza kaybı”mdan olacak birçoğunun isimlerini unuttuğum zevata gitmeyi de ihmâl etmiyordum. İşte o sırada birileri İstanbul Üniversitesi Merkez Kütüphanesi Müdürü rahmetli Nurettin Kalkandelen’in adını vererek, bu zatın çok bilgili olduğunu, bana çok yardımcı olabileceğini söyledi ve ekledi: Nurettin Bey’i bulmak çok kolaydır. Aksaray’da indin mi, onun piposunun kokusunu alırsın. “O kokuyu takip et, Nurettin Bey’i bulursun” şeklinde espri de yaparak beni yönlendirdi. Gerçekten Üniversite Kütüphanesi’nin ilk kapısından girer girmez, “rehber koku”nun rayihası burnuma geldi. Aradığım bu koku o kadar yakındı ki sanki pipoyu ben içiyordum ve koku benim pipomun duman kokusuydu… Birden okuma salonunun kapısının dışında, ortanın biraz üstünde bir boyu olan, hafif şişman, siyah takım elbiseli bir zatı fark ettim. Onun bana tarif edilen Nurettin Bey olduğunda hiçbir şüphem kalmamıştı. Çünkü âlamet-i farika olan meşhur pipo, parmakları arasında dans ediyordu. Hafifçe yaklaştım ve saygımı ikiye katlayarak, “selamun aleykum” dedim. O da, o güzel İstanbul Türkçesiyle “ve aleykum selâm” deyip, “gel evlâdım, hoş geldin, nerelerden geliyorsun?” diye cevap verdi. Ben de, “Paris’ten efendim” diye cevap verdim. Bunun üzerine, “o hâlde yorgunsun; gel beraber bir çay içelim” dedi ve beni odasına götürdü. Ben çayımı içerken, o da çayını içiyor fakat çaydan ziyade esas iltifatı “pipoya” yapıyordu. O ne edibane pipo içişti??? Nerdeyse cazibesine kapılıp ben de başlayacaktım pipo içmeye! Ben kendi kendime “pipo felsefesi” yaparken soruverdi Nurettin Bey, “Evlâdım hangi konuda çalışıyorsun; nasıl yardımcı olabilirim?” diye soruverdi. Ben de, “Sultan Abdulhamid’in Şeyhülislamları üzerinde çalışıyorum” dedim. “Bak evlâdım” dedi ve ilâve etti. Kütüphanedeki kitaplar konusunda ben sana yardımcı olacağım. Ama önce ben seni bir zata göndereceğim. Çok meşgul bir zat. Kabul ederse, onda çok bilgi vardır. Çünkü o, senin Şeyhülislâmlarınla bizzat görüşmüş biridir. Sen git onunla görüş, sonra da gel burada araştırmalarına devam et” dedi ve salık verdiği zatın adresini bir kâğıda yazarak, “hadi vakit kaybetmeden önce ona git” dedi.

         Vakit kaybetmeden verilen adrese gittim: İstanbul Üniversitesi “Tıp Tarihi Merkezi”, görüşeceğim zat, Prof. Dr. Süheyl Ünver.

         Üç-dört basamaklı merdivenden sonra kapıya varıp zili çaldım; kapı açıldı.

         İçeri girdim, karşımda genişçe bir masa ve masanın arkasında oturan bir hanımefendi. Kendisine “Doktora talebesi” olduğumu, mümkünse Süheyl Bey’le görüşmek istediğimi” söyledim.

         Özel Kalem olduğunu düşündüğüm hanımefendiye, uzaklardan geldiğimi, her zaman İstanbul’a gelemediğimi söyledim. Hanımefendi, Hoca’nın vaktinin olmadığını tekrar ederek, on beş gün sonra gelmemi söyledi. Bunun üzerine bir taktik uygulayarak, Özel Kalem Hanımefendi’ye şöyle dedim:

         “Madem öyle, ben de gideyim. Yalnız sizden bir ricam var. Gördüğünüz gibi gidiyorum. Lütfen ben çıkmadan içeriye girip, Hoca’ya Paris’ten geldiğimi söyler misiniz; siz geri gelince de ben çeker giderim” dedim. Neyse ki beni kırmadı ve Hoca’nın odasına girerek, hem de kapıyı açık bırakarak, dileğimi Hoca’ya söyledi. Sonra kâtip hanımın beklemediği bir şekilde rahmetli Hoca, “çocuğu hemen içeri al!” demesin mi! Uzatmayayım, Süheyl Hoca’nın huzuruna alındım. Rahmetli Hoca, karşısındaki sandalyeye oturttuktan sonra, bana su ikram etti. İlâhiyat kökenli olduğumu anlayınca da hemen sordu: Su kaç yudumda içilir? Ben de, “üç yudumda” diye cevap verince, bana, “neden Hz. Peygamber(s.a.s) suyu üç yudumda içerdi?” diye sordu. Ben de “sebebini bilmiyorum” diye cevap verince, şöyle devam etti: Suyu lok lok bir yudumda içersen mideye oturur ve rahatsız eder, onun için ben birçok yudumda içerim suyu, dedi ve Paris’te ne yaptığımı, tatil için mi geldiğimi sordu. Ben de, “Hocam Fransa’da doktora yapmak için açılan sınavı kazandım ve Paris’e gittim. Doktora tezim olarak da “Sultan Abdulhamid zamanında Şeyhülislâmlık Müessesesi ve onun zamanındaki Şeyhülislâmlar” konusunu seçtim. Bu konuda bilgilerinizden istifade etmek için de zat-ı âlinizi rahatsız etmeye geldim” dedim. Rahmetli Süheyl Hoca, tezyinle de uğraştığından, bana, “oğlum, ben şu çiçeği bitirinceye kadar, sen şu deftere bak” deyip bir defter uzattı. Defterin üzerinde, “Hatıra Defteri” yazıyordu. Normalde “Hatıra Defteri” kolay kolay başkasına gösterilmez. Ama Hoca “al bak!” dediği için defterin yapraklarını çevirmeye başladım. Bir sahifeye geldim ki ne göreyim! Üzerinde çalıştığım Şeyhülislâmlardan Mehmed Cemaleddin Efendi’nin Süheyl Hoca’nın bu hatıra defterine yazdığı bir “Na’t-ı Şerif”! Sanki bir petrol kuyusu bulmuştum… Demek ki rahmetli Süheyl Hoca, bu “Na’t”ı göstermek için bana uzatmıştı Hatıra Defteri’ni… Hoca çiçeğini bitirdi; “şimdi konuşabiliriz” dedikten sonra konuşmaya başladı: Yavrum, bu defterde bir şey görmedin mi? dedi. Hocanın sorusuna şu cevabı verdim: Hocam görmesine gördüm de, ne diyeyim? Bu sefer Hoca gülümseyerek, “sana o Na’t’ı göstermek için verdim Hatıra Defterimi. Al sekretere ver bu sahifenin bir fotoğrafını çektirsin, sana versin” dedi. Teşekkür ettikten sonra elini öpmek için eğildiysem de elini öptürmedi. Rahmetli Hoca’nın bir de bana nasihatleri oldu: Gördüklerini mutlaka yaz; okuduklarından da notlar al! Sonra da yazdığın notları, konularına göre ayırdığın zarfların içerisine koy. Konferanslar için, makale yazmak için zarflara koyacağın bu notlardan istifade edersin, olur mu? dedi.

Rahmetli Süheyl Hoca’nın Hatıra Defteri’ndeki Na’t’ın fotoğrafını fotoğrafçıda çektirdikten sonra (çünkü o zamanlar bugünkü kolay fotoğraf çekme imkânları yoktu), o güzel Hoca’ya, kibar sekreterine ve Tıp Tarihi binasına veda edip Paris’e geri döndüm.

Nur içinde yat güzel insan…

 

0 yorum:

Yorum Gönder

Beyan Yayınları

DEL PIERRO

DEL PIERRO
PIERRE MARTIN