2 Şubat 2021 Salı

Prof. Dr. İhsan Süreyya Sırma Yazdı: Aures Dağları’nın Yamaçlarından İnerken…

 Prof. Dr. İhsan Süreyya Sırma

Dağları kendisine sevgili edinmiş olan Tarihçi, birkaç arkadaşıyla birlikte Tunus’tan hareketle Cezayir yolculuğuna çıkmıştı. Cezayir, özellikle de dağları, mevsimin en güzel günleri olan bahar mevsimini ve onun da en tatlı ayı olan nisan ayını yaşıyordu…

Tunus’tan Cezayir’e doğru arkadaşlarıyla yol alırken, öyle güzel vadiler, ovalar, dağlar görüyorlardı ki, hangi birini fotoğraflayacaklarını seçemiyorlardı. Tarihçiye göre bu harikulâde coğrafyanın en güzel yönleri, tenha ve insanların mecbur kalmadıkça gitmeyecekleri/gidemeyecekleri bakir yerleriydi… Çünkü tabiat sizden kaçmıyor, çeşitli kuşlar, bülbüller, sakalar, özellikle de o güzelim “bal kuşları” size güzel güzel nağmelerinden demetler sunuyorlar…

Tam da bu düşünceler içerisindeyken, ovalar, vadiler yerlerini tepeciklere, sonra da dağlara bırakıyorlardı.

Ve işte zirvede, hakkında çok yazılar okuduğu Aures Dağları’nın muhteşem görünüşü. Kıştan kalma kar yığınları altından eriyen suların kıvrıla kıvrıla aşağılara doğru yol bulmaya çalıştığı tatlı bir yamaç… Zirvesi güzel, karları güzel ve toprağa canlılık kazandıran kar suları…

Aures Dağları’nın coğrafî güzelliği yanında, Tarihçinin en çok merak ettiği yönü, oranın büyük bir savaşa, sonra da şanlı bir zafere mekân olmasıydı.

Tarihçi ve arkadaşları, yarı buz, yarı su şeklinde akan kar sularından abdest alıp, her tarafın ıslak ve çamur olmasından dolayı zor bela namaz kıldıktan sonra o nefis tabiatı ve âdeta gelini olan Aures Dağları’nın seyrine daldılar…

Her birisi bir şeyle meşguldü: kimisi buz gibi sulardan içmeye çalışıyor, kimisi fotoğraf çekmek için manzara seçiyor, kimileri de donmuş olan ellerini koltuklarının altına sokarak ısıtmaya çalışıyorlardı…

Tarihçiyse, Aures Dağları’na dalmış, coğrafî konumundan ziyade, burada cereyan etmiş olan kutsal bir savaşı düşünüyordu…

Peki, neydi bu yaslı dağların tarihi ve orada cereyan etmiş olan kutsal savaşın hikâyesi?

İşte o hikâyeden/gerçek tarihinden bir sahife:

Cezayir, Emeviler zamanında Müslümanlar tarafından fethedilmiş, 15. Yüzyılın sonlarına doğru İspanyol işgaline uğramış ve nihayet Osmanlılar tarafından İspanyollar oralardan sürülerek, Cezayir toprakları hürriyetine kavuşmuştu.

Cezayir’i senelerce idare eden Osmanlılar, 18. Yüzyıldan itibaren, “Batılılaşma hastalığı”na yakalanıp, yönünü Batı’ya çevirmek üzere yavaş yavaş kendi medeniyetini, örfünü, âdetini terk etmeye başlayınca, bunu fırsat bilen Batı’nın emperyalist devletleri, Osmanlılardan, devletlerinin bünyesinde reformlar yapmayı empoze etmeye başladılar; hatta bu reformları öylesine dayattılar ki, Osmanlı Devletinin “Batı hayranı yöneticileri” onların her dediğini yapar oldular. Ne var ki Osmanlı yöneticileri bu “batı hayranlığı”yla kendilerine vadedildiği gibi, hiçbir şeyi kazanmadıkları gibi, verilen bu ödünlerden dolayı, yavaş yavaş Devletin topraklarını kaybetmeye başladılar. Batıcıların ileri gelenlerinden olan Sultan II. Mahmud, Batılı devletlerin istedikleri reformları yapıp, sarığını atıp yerine fesi giyince, Devleti kalkındıracağını zannediyordu. Zavallı “Batıcı Sultan”, bu bidatlerinle devleti kalkındırdın mı, yoksa her gün bir parçasını kaybederek, sonunu mu hazırladın? Asırlarca Osmanlı idaresinde olan Mısır’ın, Bilâdu’ş’Şâm’ın elden çıkmasına sebep olmadın mı? Devlet-i Aliyye için “Hasta Adam” (l’homme malade) tabirini kullanıp, Osmanlı Devletini bölüşmenin 100 ayrı projesi ni hazırlayıp dağıtmadılar mı?

Ve sizin bu “Batıcı basiretsizliğiniz” yüzünden, üç asırdır Devlet-i aliyye’nin idaresi altında olan Cezayir’i, 5 Haziran 1830 tarihinde Fransızlara kaptırmadınız mı?

Dönelim Aures Dağları’na…

Aures Dağları denince, Cezayirli mücahit kardeşlerimizin emperyalist Fransız askerlerine karşı 1962 yılında bu dağlarda verdikleri büyük mücadele ve bağımsızlık zaferi akla geliyor.

Ne hazindir ki, Fransızlara karşı yapılmış olan o ölüm-kalım savaşında, Türkiye’nin o zamandaki basiretsiz idarecileri Fransa’nın yanında yer aldılar. Gerçi bu “yanında yer alma” bedbahtlığı, sadece kâğıt üzerindeydi ve Müslüman Türk askerinin, Kahramanmaraş’la birlikte coğrafyamızın birçok yerini işgal etmiş olan Fransız askerinin yanında fi’len yer alması düşünülecek bir şey değildi amma, onların yanında olduğunu deklare etmesi bile, Cezayirli kardeşlerimizi fevkalade üzmüştü. Oysaki atalarımız asırlarca Cezayir’i idare etmiş, oraları âbâd etmişlerdi.

Malik bin Nebi gibi mücahid âlimlerin eserlerinin verdiği ruhla yetişmiş olan mücahidler, Cezayir’in her tarafında ve özellikle de Aures Dağları’nda öylesine bir cihad başlattılar ki, dillere destan oldular. Askerî mühimmat açısından Fransız ordusuyla mukayese edildiğinde, kıyas kabul etmeyecek derecede imkânsızlıklar içerisinde olmalarına rağmen, destan üzerine destanlar yazdılar… Onun içindir ki Tarihçi, bu mücahitleri görmek için sabırsızlanıyor; Fransızların işlemiş oldukları insanî cinayetlere karşı kısıtlı imkânlarıyla göğüs göğüse savaşarak kazandıkları zaferin kahramanlarını görmek istiyordu…

İşte Aures Dağları’na, baharı müjdeleyen kuşlarına, dağ yamaçlarının ısınmasıyla beraber zirveye tırmanan kar yığınlarına, üzerinde gümüş damlacıkların erimesiyle birlikte kar çiçeklerinin başlarını yükseltmesine, soğuk sularına dalmış olan Tarihçiyi, çocukluğundan beri iki parmağıyla ıslık çalmayı seven kırmızı arabanın sahibi  yine ıslığını çalarak, Aures Dağları’ndan ayrılmanın zamanın geldiğini bildirdi.

Bir ıslık sesi üzerine içine düştüğü düşüncelerden irkilerek uyanan Tarihçi, naçar, ayrılıyordu Aures Dağları’ndan. Ve dağın yamacından düşünceli düşünceli inerken, eriyen karların o tatlı hışırtılarıyla güneşe yönlerini çevirmiş envaiçeşit çiçekleri sularken, ilkbaharın o güzel sarı kuşlarının her türlü makamdan konserlerini hissediyordu.

Tarihçi, arkasına baka baka Aures Dağları’ndan ayrılırken, sanki işgalci Fransız askerlerine karşı Muhammed İkbâl’in Arapçaya, Farsçaya ve daha birçok dile çevrilmiş olan; aynı zamanda Cezayirli mücahidlerin,  savaş sırasında kendilerine “zafer marşı” addettikleri şiirini duyuyor gibiydi… Tarihçi Aures Dağları’nın patikalarından inerken,  küçük şelaleler oluşturmuş olan kar sularının içine basa basa yürüyor, bir yandan da İkbal’in o nefis şiirinden beyitler mırıldanıyordu kendi kendine…

 

الصين لنا والعـُـرْبُ لنا ... والهند لنا والكل لنا

أضحى الإسلام لنا دينا ... وجميع الكون لنا وطنا

توحيد الله لنا نور ... أعددنا الروح له سكنا

الكون يزول ولا تُمحى ... في الدهر صحائف سُؤدَدِنا

بِنيَت في الأرض معابدنا ... والبيت الأول كعبتنا

هو أول بيت نحفظه ... بحياة الروح ويحفظنا

في ظل الدين تربينا ... وبنينا العز لدولتنا

عَـلـَم الإسلام على الأيام ... شعار المجد لـمـِلـَـتـِنـا

بهلال النصر يضيء لنا ... ويمثل خنجر سَطوَتنا

وأذان المسلم كان له ... في الغرب صدى من همتنا

قولوا لسماء الكون لقد... طاولنا النجم برفعتنا

يادهر ماجربت على ... نيران الشدة عزمتنا

طوفان الباطل لم يغرق ... في الخوف سفينة قـُـوَتنا

ياظل حدائق أندلس ... أَنَسِيت مغاني عشرتنا

وعلى أغصانك أوكار ...عُمِرَت بطلائع نشأتنا

يادجلة هل سجّلت على ... شطـّيك مآثر عزتنا

أمواجك تروي للدنيا ...وتعيد جواهر سيرتنا

يا أرض النور من الحرمين ... ويا ميلاد شريعتنا

روض الإسلام ودوحته ... في أرضك رواها دمنا

محمد كان أمير الركب ... يقود الفوز لنصرتنا

إن اسم محمد الهادي ... روح الآمال لنهضتنا

 

0 yorum:

Yorum Gönderme

Yazarlar

Beyan Yayınları

DEL PIERRO

DEL PIERRO
PIERRE MARTIN