25 Mayıs 2017 Perşembe

Hakkâri Bir İslâm Şehridir

            Prof. Dr. İhsan Süreyya Sırma
Müslümanların tarihinin en kadim şehirlerinden birisi olan Hakkâri, yeniden gündeme geldi.
Bu kısacık yazıda, Hakkâri'nin neden durup dururken gündeme geldiği üzerinde durmayacağız. Çünkü gerçekten sebebini bilmiyoruz. Şayet uzaktan sezinlediğimiz kadarıyla bu bir asayiş meselesi ise, bilelim ki tarih boyunca bir coğrafyadaki asayişsizlik, o coğrafyadan değil, o coğrafyada yaşayan insanlardan kaynaklanmaktadır. Dolayısıyla mesele dağ-taş meselesi değil, insan meselesidir. Ankara'da terör oluyor diye, Ankara'yı Kayaş'a mı bağlayalım? Bu ne mantık?

20 Mayıs 2017 Cumartesi

Mûtezile ve İktidar-I

Prof. Dr. Mehmet Azimli
Emevîlerle birlikte başlayan devlet yönetimindeki baskıcı yöntemler, Ehl-i Beyt’e yapılan kötü muameleler, Arapçılık fikrinin halka dayatılması halkta özgürlükçü bir yapılanma isteği doğurmuştu. Bunun neticesinde de halk kesimleri alternatif bir yönetim biçimi vaat eden Abbasîleri desteklemeye başladılar.

19 Mayıs 2017 Cuma

Ebu’l-Beşer el-Ebyazî Yazdı: Bilimsel Tarih

Ebu’l-Beşer el-Ebyazî 
 Bilimsel veya ilmî tarih esas itibariyle 19 yüzyılda görülmeye başlanan ve tarihi hadiseleri sadece aktarmakla yetinmeyip eldeki rivayetler arasında tercih ve tenkit yapılması sonucunda ortaya çıkan tarih yazma anlayışıdır.  Gerçekten de 19. Yüzyılın büyük bölümünde bu “bilimsel tarih” kavramı etkileyici olmuş, yüzyılın sonunda da ortaya çıkan tarih yönetimini esas alan kitaplara bu anlayış tarihçilikte zirveye çıkmıştır.

18 Mayıs 2017 Perşembe

Emanet ve Ehliyet


Prof. Dr. Adem APAK
Emin, emniyet ve emanet kelimeleri Arapça’da e-m-n kökünden gelir. Emin olmak, güvenilen, kendisine emniyet edilen demektir. İman ve mümin kelimelerinin kaynağı da aynı kelimedir. Dolayısıyla bu kelimeden İslâm dininin pek çok kavramının türetildiğini görmemiz mümkündür. Bu terimin karşıtları ise, hain, anarşi, kâfir gibi dinde menfî anlama gelen kavramlardır. Bu nedenledir ki, İslâm dini, inananlarından bu kelimenin olumlu manalarını üstlerinde taşımalarını, zıt anlamlarından da şiddetle kaçınmalarını ister.  

Mümin Genç ve Kâfir Kral

Ebû Ömer b. Dâvud 
Resulullah (s) şöyle buyurdu:
Sizden öncekiler arasında bir kral vardı. Onun bir de sihirbazı vardı. Sihirbaz yaşlanınca krala,
-Artık yaşlandım. Bana bir genç gönder ki ona sihir yapmayı öğreteyim, dedi.

Kamuflajları Kefen Olan Kahramanlar ve Nöbet Bekleyen Canlar



                                                                                Prof. Dr. Bayram Ali Çetinkaya
Allah için, vatan için, namus için, hak için, adalet için, varlığını feda etmektir, şehitlik. Yaşadığımız topraklara hayat veren, şehitlerin vücutlarından akan ab-ı hayattır. Anadolu topraklarında kalmanın Yaratan’ın dışında hiçbir garantisi yoktur. 

17 Mayıs 2017 Çarşamba

Ebû Ömer b. Dâvûd Yazdı: Savrulma

Ebû Ömer b. Dâvûd
Her medeniyetin kendisine has kaynakları ve doğuş süreci bulunmaktadır. Buna uygun olarak medeniyetlerin bilgi kaynakları ve ilim geleneği oluşur. Medeniyetler birbirlerinden etkilendiği gibi farklılık da gösterir.

12 Mayıs 2017 Cuma

Hadislerden Hikâyeler 2 - Yüz Kişiyi Öldürüp Tövbe Eden Adam

Ebû Ömer b. Dâvud 
 Sizden önce yaşayanlar arasında doksan dokuz kişiyi öldüren bir adam vardı. Bir ara yeryüzünün en bilgin kişisini sordu. Kendisine bir rahip tarif edildi. Ona gidip, doksan dokuz kişi öldürdüğünü, kendisi için bir tövbe imkânının olup olmadığını sordu. Rahib,
-Hayır, tövbe imkânın yok, dedi.

11 Mayıs 2017 Perşembe

Ebû Ömer b. Dâvûd Yazdı: Vekil

Ebû Ömer b. Dâvûd
Eskiler “el-Vekîl ke’l-asîl [Vekil asil gibidir]” derler. Bu ilke vekilin, asilin yetkilerini kullanabileceği anlamına geliyor. Bizde milletvekili dediğimiz kişilere kısa süre önce mebus deniyordu. Yani “gönderilen”. Halk tarafından gönderilen… Tabii halk mı gönderiyor, yoksa başkaları mı belirliyor hep tartışılıyor. Bence bugüne kadarki sistemde vekil de dense, mebus da dense seçilen kişilerin seçiminde halkın iradesinin yansımadığı kesin. Vekiller, kendilerini iyi bir sıraya yerleştiren genel başkanlarına hep minnet duymaya devam ederler. İftiharla onların adamı olduklarını söylerler. Bunun dışına çıktıklarında sistem onları kenara atar. Durumun böyle olmasında siyasî bilgi ve birikimleriyle değil, himayeyle siyaset yapmayı kabul eden kişiliklerinin büyük etkisi var. Çoğunun bir ağırlığı ya da gücü olmayınca kaçınılmaz olarak bu durumla karşılaşıyoruz. Bugün iktidar partisi, Cumhurbaşkanı’nın oyuyla iktidarda kalmaya devam ediyor. Yani Cumhurbaşkanı’nın oyu partinin oyundan çok daha fazla. Eğer cumhurbaşkanının oyu olmazsa partinin dağılması mukadder.

10 Mayıs 2017 Çarşamba

Yaratılanları Sevebilmek Yaratandan Ötürü

Dr. Celal EMANET
“Peygamberlerin gönüllerinde öyle diriltici nağmeler vardır ki, o nağmeler, Hakk’ı arayanlara kıymet biçilmez bir hayat bağışlar.” (Hz. Mevlânâ)
Bir varlığa duyulan muhabbet, o muhabbete vesîle olan veya ona nisbeti bulunan her şeye sirâyet eder. Meselâ mü’minler için, binlerce dağ arasında Uhud Dağı’nı farklı ve müstesnâ kılan, Rasûlullâh (s.a.v.)’in ona olan husûsî muhabbetidir. Yine hicretten evvel sıradan bir şehir olan “Yesrib”i daha sonra “Medîne-i Münevvere” haline getirip bütün ümmete sevdiren husus da, Efendimiz (s.a.v.)’in muhabbetiyle donanmış mübârek bir mekân oluşudur. Gerçekten “Medîne-i Münevvere”nin, mü’minlerin gönüllerinde hiçbir memleketle kıyaslanmayacak derecede bir muhabbete mazhar olması, onun zikredildiği her an Rasûlullah (s.a.v.)’i hatırlatmasındandır.
Hayatımızın kıymetlenmesi, doğru fikirler ve doğru hareketler ile kâimdir. Bu da, hakka ve hayra ulaşmak demektir. Bunun için en önemli ve yegâne rehber, Peygamberlerdir. Çünkü Cenâb-ı Hak onları ve hassaten Efendimiz (s.a.v.)’i, bütün insanlığa bir “nümûne-i imtisâl” olarak göstermektedir. Mevlânâ hazretlerinin yukarıdaki beyti de bu gerçeği terennüm etmektedir.
Rasûlullah (s.a.v.)’in insanlar üzerindeki bu tesirleri ve örnek şahsiyeti, kendi devrinden îtibaren bütün beşeriyeti kuşatmıştır. Ona inanmayanlar bile ahlâk ve üstünlüklerini teslim etmek mecburiyetinde kalmışlar; ona gönül verenler ise içlerindeki duygu ve hisleri yanık nağmeler hâlinde terennüm etmişlerdir. Ashâb-ı kirâm, “Malım, canım, bütün varlığım sana kurban olsun ya Rasûlallah!” diyerek teslîmiyet ve bağlılıklarını beyân etmişlerdir. Ucu kıyâmete kadar uzayan aşk kâfileleri, O’nun sevgi ve heyecânı ile akmaktadır. Cihân, O’nun güneşten daha parlak olan nûru ile aydınlanmıştır. İmanın lezzetine O’nunla erişilmiştir.
Nitekim Ashâb-ı kirâm, Rasûlullah (s.a.v.)’in hakîkatine yaklaşabilmek için, O’nun rûhâniyeti etrâfında âdeta pervâne olup O’nda fânî olmayı dünyanın en büyük nimeti bilmiş ve bu sûretle ilâhî lutuflara nâil olmuşlardır. Târih boyunca Efendimiz (s.a.v.)’in üsve-i hasenesinden lâyıkıyla istifade eden mü’minler de fıtratlarındaki ilâhî neşveleri kemâle erdirerek îman ve ahlâk bakımından zirveleşmişler, insanlığa hidâyet meş’aleleri olmuşlardır. Ama bu hallere kavuşabilmek için pek çok imtihanlarla karşı karşıya kalmışlardır.
İnsanlığın derdini her daim gönlünde hisseden Efendimiz (s.a.v.)’in, insanların duyarsızlığı karşısında nasıl sancılar çektiğini siyer ve megazi kitaplarında zikredilmektedir. Zira O’nun vazifesi çok daha büyük, yükü daha ağırdı. Cenab-ı Hakk, Habib’inin (s.a.v.) kıvranışlarını elbette görüyor ve biliyordu. Bildiğini bildiriyor ve; “Bu Kitâb’a inanmazlarsa ve bu yüzden helak olurlarsa, arkalarından üzüntüyle neredeyse kendini harap edeceksin.” (Kehf, 18/6), “Resûlüm! Onlar iman etmiyorlar diye neredeyse kendine kıyacaksın!” (Şu‘arâ, 26/3) ayetleriyle O’nu teselli ediyordu.
İbn-i Sa’d, Mikdâd bin Amr’ın şöyle dediği haberini verir: “Ben Hakem bin Keysân’ı esir almıştım. Onu alıp Rasûlullah (s.a.v.)’e getirdim. Efendimiz (s.a.v.), ona İslâm'ı anlattı. Muhatabı dinledi, sorular sordu. Fakat o bütün bunlara rağmen bir yakınlık göstermedi. Efendimiz (s.a.v.) tekrar tekrar anlattı. Bir hayli vakit geçmişti. Ashab-ı Kiram adamın ikna olmamasından dolayı rahatsız olmaya başlamış, imana gelmesinden neredeyse ümitlerini kesmişlerdi. Sonunda Hz. Ömer (r.a.) bu duruma sabredemeyip: "Ya Rasûlallah! Ne diye kendini bu kadar yoruyorsun; bu adam hiçbir zaman Müslüman olmaz! Bırak, boynunu vurayım, gitsin!" Efendimiz (s.a.v.), insanların fısıltılarına, hâriçten müdahalelere aldırış etmeden, muhatabının iradesini elinden alacak tarzda baskı da uygulamadan nezaketle, ama ısrarla anlatmaya devam ediyordu. Sonrasını, yine Hz. Ömer'den dinleyelim: "Bir de baktım ki, adamcağız Müslüman oldu! Hayret; hem de çok iyi bir Müslüman oldu! Maune kuyusu hâdisesinde şehit olup, cennete girinceye kadar İslâm için mücadele ve mücahede etmekten geri kalmadı. Rasûlullah (s.a.v.), kendisinden razı idi.” (Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi, 1994, 2/70-71)
Şimdi düşünelim, Hakem bin Keysan gibi kaç kişi var etrafımızda veya yeryüzünde. "Bu kişi asla Müslüman olmaz; bu kişiden asla adam olmaz, bu adam yola gelmez, iflâh olmaz!" dediğimiz belki de milyarlarca insan var. Anlatmayı ve teklif etmeyi dahi aklımıza getirmediğimiz kaç gönül, kaç dimağ var uzak ve yakın çevremizde? Ya Cehennem'e gönderdiklerimiz; hiçbir kurtuluş ümidi, düşünme fırsatı dahi tanımadıklarımız?!.. Defterden sildiklerimiz veya deftere dahi kaydetmediklerimiz!

Unutmayalım ki, bu yolun başındaki o güzel İnsan (s.a.v.), hiç kimseden ümidini kesmedi ve kimseye de önyargıyla yaklaşmadı. O’nun rehberliğine talip olan bizlerin de ahlakı bu şekilde olmalı. Sabır ve metanetle istikamet sahibi, güzel ahlakın timsali kimselerden olmayı hedeflemeliyiz. 

Yazarlar